Moje Boskie życie!

Dziewięcioletni chłopak, któremu śni się scena rodem z gry komputerowej lub z wieczorynki dla najmłodszych. Nastolatek, który przyciąga rówieśników chodząc po linie i który wykorzystuje każdą okazję, aby przybliżyć ich do Boga. Kapłan niegrzeszący wzrostem, mający wielkie serce dla młodzieży. Był, i nadal jest, ojcem dla młodych całego świata, pomimo, że stracił ojca mając zaledwie dwa lata.

Chciałoby się powiedzieć, że duch salezjański wieje gdzie chce. Przywiał salezjanów także i tutaj, do San Félix. W dzielnice niebezpieczne, gdzie „nie pięściami, lecz miłością i łagodnością” mają zdobywać młode serca. Gdzie nieraz brakuje nadziei, prawdziwej radości i chęci do prawego życia.

 

Fiesta księdza Bosco to dzień szczególny dla salezjanów w całym świecie. To patron zgromadzenia i niejednej parafii w świecie. Także i naszej w San Félix. Więc świętujemy podwójnie. Dzieciaki w oratorium zostały przeszkolone w każdą stronę kim był ksiądz Bosko. Umieją rozpoznać Go na zdjęciach. A gdy zadaję pytanie „kiedy urodził się…” krzyczą bez oddechu datę narodzin i śmierci księdza Bosko. Nie mają z tym problemu. Wiedzą dlaczego akurat 31 stycznia jest dniem Jana Bosko. Jest im jak ojciec i wychowawca. Jakby jeden z animatorów, któremu zawdzięczają dużo, ale z którym nie mieli okazji zagrać w baseball.

 

Jeden dzień zabawy to dla przeciętnego Wenezuelczyka to zbyt krótko, dlatego świętowaliśmy cztery dni. Rozpoczynając od wigilii, przez oficjalne obchody, po festyn parafialny w weekend. Nie zabrakło wspólnych Eucharystii każdego dnia, ani przemarszu przez miastu demonstrującego naszą chlubę z bycia wychowankami salezjańskimi. Festyn nie mógł odbyć się bez tradycyjnych tańców i śpiewów, także gry w baseball’a i wspólnej zupy z festynowego gara. Wszystko w duchu radości, której nauczył nas nasz święty patron. Sam powtarzał „bądźcie radości, bo szatan boi się ludzi radosnych”.

Jeśli nie znasz księdza Bosko, zrób wszystko, aby Go poznać. Jeśli znasz, podziel się Nim z innymi. Wiesz jaki to skarb dla Ciebie, więc podziel się swoją radością z innymi.

Bogu dzięki za każdego salezjanina w moim życiu. Tego, który mnie ochrzcił, którego  nie znam. Za tych, którzy udzielali, udzielają i będą mi udzielać innych sakramentów. Za tych, z którymi mogę się śmiać grając w „Owocki”. Z którymi mogę się modlić żarliwie w małej przydrożnej kapliczce, wielkiej bazylice i na przypadkowym skrzyżowaniu. Dziękuję, za każde salezjańskie słówko, które przywołało mnie do porządku lub rozbawiło moją zachmurzoną buzię. Za każdego z którymi mogłam kroczyć na Jasną Górę, trzymając za różaniec i tańcząc „Qué si, qué no”. Tym, którzy przeżyli ze mną niejedne rekolekcje i szalone wyjazdy. Tym, z którymi teraz pracuję, odkrywając moje wenezuelskie drogi. Tym, dzięki którym mam niezastąpionych przyjaciół, a przede wszystkim Boga. Dziękuję, że jesteście! Księże Tomku, Michale, Leszku, Przemku, Darku, Tadziu, Jacku, Januszu, , Adamie, Maćku, Romku, Stasiu, Waldemarze, Victor, William,  Mariuszu, Bartku, Grzegorzu. Za każdego kleryka i brata salezjanina, Grzesiu, Krzysiu, Tomku i Liborio. Dobrze, że jesteście!

 

P.S. Jeśli jesteś salezjaninem i nie znalazłeś swojego imienia, nie martw się! Tobie w sposób szczególny dziękuję!